Foto-overzicht bovengronds Staatsmijn Emma

De foto's mogen vanwege auteursrechten niet worden gekopieerd. Zie de Auteurswet 1912.

© www.gluckauf.nl

⚒

Lampenkamer van de Staatsmijn Emma.

De Staatsmijn Emma had zijn eigen lampenkamer, in de beginjaren had de mijn nog niet zo'n heel groot personeelsbestand en de lampenkamer voldeed goed. Maar de jaren gingen verder en de mijn groeide explosief en daarmee ook het personeelsbestand. In de relatief kleine ruimte raakte het al aardig volgepropt en het was een hele toer om vlot te werken. Vandaar dat men besloot om een compleet nieuwe en modernere, veel grotere lampenkamer te bouwen. Eind augustus 1951 werd de nieuwe lampenkamer in gebruik genomen. Over de nieuwe lampisterie het volgende: de eigenlijke lampenruimte had een oppervlakte van ± 750 m2. Bij de lampisterie behoorde een afgescheiden omvormerruimte, waar draaistroom in gelijkstroom werd omgezet en een schaftlokaal voor het lampisteriepersoneel. In het centrum van de lampisterie bevonden zich de controle- en reparatietafels voor petlampen. Aan drie zijden werden de tafels ingesloten door de laadrekken. In de lengterichting van de lampisterie liep een weerszijden een gang. In de ene gang bevonden zich de uitgifteloketten en in de andere gang de loketten voor de inneming van de lampen die van ondergronds kwamen. Het innemen van de lampen geschiedde als volgt: de ondergronders hingen de lampen volgens bepaalde nummergroepen op wagentjes, die vlak achter de loketten stonden. De lampen werden met deze wagentjes naar de laadrekken gereden. De accu's van de lampen werden vervolgens in het laadrek geplaatst. De bovendelen werden aan een speciaal soort verrijdbaar rek gehangen. Verrijdbaar waren ook de magneten, waarmee accu en bovendeel van elkaar los werden gemaakt. Ook bij de uitgifte van de lampen werden enkele nieuwigheden toegepast. Zo waren er afklapbare uitgiftetafels, welke, wanneer ze waren opgeklapt, de lampisterie stofvrij afsluiten. De uitgifterekken waren zowel voor pet- als voor handlampen ingericht, de verschillende soorten lampen hingen op de rekken door elkaar. Ook de ondergronders werd het gemakkelijker gemaakt. Ze behoefden nog slechts hun werknummer te onthouden, lampennummers werden niet meer gebruikt. De nieuwe lampisterie was centraal verwarmd en stond onder overdruk, zodat stof werd geweerd. Het dak was een zogenaamd shed-dak, een speciale constructie, die zelfdragend was. De vloer, die anti-slip was, bestond uit tegel vakwerk met asfalt. Het was wel duidelijk, dat het lampisteriepersoneel - chef, 3 ploegbazen en 35 bedieningsmensen - zich in deze ruime en voortreffelijk geoutilleerde lampisterie uitstekend thuis voelden. Voor het bedrijf was het een grote verbetering. De werkzaamheden aan de ruim 6200 mijnlampen - electrische handlampen, petlampen en benzinelampen - welke op de Sm. Emma dagelijks omgingen, konden nu heel wat rustiger en doeltreffender geschiedden. Scrol naar beneden voor diverse foto's van zowel de oude alsook de nieuwe lampenkamer.

Stm. Emma 1910 lampenkamer.

© www.glucakuf.nl

Oude lampenkamer van de Stm. Emma, op 21 november 1945. Uitgifte mijnlampen.

© www.gluckauf.nl

 De oude lampenkamer van de Stm. Emma op 21 november 1945. Een lampenist test een mijnlamp.

© www.gluckauf.nl

 H. Ritzen controleert of de geladen accu’s voldoende spanning hebben. Foto uit 1947, Staatsmijn Emma.

© www.gluckauf.nl

 H. Ritzen en W. Wouters bevestigen de bovenstukken van de lampen aan de rekken. Staatsmijn Emma, 1947.

© www.gluckauf.nl

A. Balfoort zorgt ervoor dat mijnwerkers in 1947 bij Staatsmijn Emma een lamp met een volle accu ontvangen.

© www.gluckauf.nl

Liftkooien van de voormalige Staatsmijn Emma

De ploegen mijnwerkers namen plaats in de liften, die onder mijnwerkers ook wel ‘kooien’ werden genoemd. Elke kooi bood plaats aan maximaal 16 personen. Per sjiech werkten er ondergronds ongeveer 1.850 mijnwerkers. Nadat de schuifdeuren waren gesloten en de signalen waren gegeven, daalden zij met een snelheid van 8 meter per seconde af: ongeveer 30 kilometer per uur. Binnen 88 seconden bereikten zij een diepte van 700 meter. Materiaal werd met een snelheid van 12 meter per seconde naar beneden of boven vervoerd.

Mijnwerkers in een liftkooi van de voormalige Staatsmijn Emma.

© Voorlichtingsbureau Heerlen Staatsmijnen / www.gluckauf.nl

Opzichters op Stm. Emma, 1973. © Pepermans / www.gluckauf.nl

De kleedruimte en badlokaal van Staatsmijn Emma.

Omkleedruimte van Staatsmijn Emma, circa 1930, in kleur.

© www.gluckauf.nl

Op deze foto zie je hoe de kettingen aan een slot werden vastgemaakt. De foto is op 21 november 1945 gemaakt in de Staatsmijn Emma.

© www.gluckauf.nl

 T.H. Sturmans, bedieningsvakman B,  Staatsmijn Emma uit 1948, weergegeven in kleur.

© www.gluckauf.nl

Het nieuwe ondergrondse badlokaal van Staatsmijn Emma, gefotografeerd in 1953.

In kleur.

© www.gluckauf.nl

De nieuwe ondergrondse kleedruimte van Staatsmijn Emma, 1953. In kleur.

© www.gluckauf.nl

Stm. Emma, badlokaal, 1973. Kleurenfoto.

© www.gluckauf.nl

Voormalig badlokaal uit 1973. Hier is te zien hoe de kleding aan kettingen werden opgehangen.

© www.gluckauf.nl

Voormalig badlokaal uit 1973. Op de achtergrond van de foto is het badlokaal te zien.

© www.gluckauf.nl

Stm. Emma-badlokaal, 1973.

© www.gluckauf.nl

Koper gieterij van de Staatsmijn Emma.

Het vloeibare metaal wordt in vormen gegoten onder een afzuiginstallatie die schadelijke dampen, die tijdens het gietproces vrijkomen, afvoert. Foto uit 1949. © Cals/www.gluckauf.nl

Railskappenloods.

In de railskappenloods worden afgedankte, zware spoorstaven verwerkt tot solide kappen en stijlen.

Overzicht bovengronds.

Het voormalige hoofdgebouw van de Staatsmijn Emma, na de sluiting. © www.gluckauf.nl